Resultaten

TigerTrail stond bol van de activiteiten. Wat is er eigenlijk allemaal bereikt als gevolg van alle activiteiten? En is alles goed gegaan?

Inzicht: gebrek aan eenheid

TigerTrail stond op zichzelf en heeft niet of nauwelijks op structurele wijze samengewerkt met andere NGOs. Dat op zich heeft geleid tot één van de belangrijkste inzichten voortkomend uit TigerTrail.

Het landschap aan organisaties, groepen, belangengroeperingen, NGOs, overheden en andere partijen die de tijger willen redden, is zo divers dat je door de spaarzame bomen het bos niet meer ziet. Eén persoon vertelde gekscherend dat er méér groepen zijn die de tijger willen redden dan dat er tijgers in het wild zijn.

Dat op zich is niet erg maar wat wel erg is, is dat ze allemaal bezig zijn met hetzelfde zonder dat ze aandacht hebben voor wat er om hen heen gebeurt. Ze hebben hun eigen doelstellingen, hun eigen programma’s, hun eigen manieren van fundraising, hun eigen publicaties en hun eigen manier van werken. Dit leidt in de praktijk tot (tenminste) twee effecten.

  1. Veel mensen die wellicht iets hebben met natuur, raken verzadigd van alle goedbedoelde initiatieven en haken af.
  2. Omdat iedereen vecht voor eigen ‘bestaansrecht’ wordt er onnodig veel energie verspild dat beter gebruikt had kunnen (moeten) worden voor het uiteindelijke doel: tijgers redden.
Publiciteit

Van tevoren is sterk ingezet op social media. Er lagen prachtige plannen om via social media de boodschap (“red tijgers”) door te geven. Dat is -plat gezegd- faliekant mislukt. Dat heeft meerdere redenen. Allereerst was er een rooskleurig beeld van de verwachtingen. Daarnaast speelde het (non-)bereik in meerdere landen een belangrijke rol. Dit heeft ertoe geleid dat een belangrijk onderdeel in de strategie -het uitzenden van korte filmpjes over TigerTrail op een eigen TV-kanaal (5-minuten kanaal)- in één klap weg viel. En verder is onderschat hoe zwaar het eigenlijk is om alles tegelijk te doen. Reizen, bloggen, fotograferen, afspraken maken, mensen interviewen, media te woord staan. Dit leidde ertoe dat er kansen op publiciteit gemist zijn.

Aan de andere kant is er juist veel bereikt. Doordat in een vroeg stadium de stekker uit de social media strategie is getrokken (waarna  Facebook en Twitter eigenlijk als informatiemedium zijn gebruikt) ontstond er ruimte om de traditionele media intensiever te bewerken. Dat heeft geresulteerd in vele uitingen in diverse Aziatische landen, met interviews (zelfs op ‘prime time’) op de Russische TV, meerdere interviews op de radio en met artikelen in diverse magazines (o.a. Rusland, Indonesië, Vietnam en Kazakhstan). Ook is TigerTrail onder de aandacht geweest in talrijke kranten (van Dubai tot Spanje, van Rusland tot Iran en van India tot Thailand).

Dat alles heeft geleid tot een goed gevoel: het doel (publiciteit) is bereikt. Had het meer kunnen zijn? Ja. Dat we meer bereikt hebben dan we voor mogelijk hadden gehouden? Ook dat realiseren we ons.

Maar ondanks dat succes zijn we niet euforisch. Zelfs niet tevreden. Want er moet nog zoveel gebeuren om de tijger te laten voortbestaan.

Een andere manier van denken

Tijdens een bepaald moment, om precies te zijn in Seoel (Zuid-Korea) waar ik na een lange periode intens reizen even wat gas terug nam, kwam ik tot een idee. Dat idee lijkt al te zijn uitgevoerd door andere NGOs maar schijn bedriegt.

Ik realiseerde me -al veel langer, net als vele andere NGOs- dat het bedrijfsleven wegloopt van haar verantwoordelijkheden op het gebied van de natuur. Iedere organisatie heeft nu zijn mond vol van ‘maatschappelijk verantwoord ondernemen’ maar slechts een enkel bedrijf bekommert zich om de natuur, die -wat velen niet weten- een cruciale fase ingaat.

In Seoel reflecteerde ik over een aantal dingen en verbaasde me over de desinteresse van de meer dan 130 beursgenoteerde bedrijven die ik tijdens mijn voorbereidingen om hulp heb gevraagd. Eén ervan vond het nodig om zijn afwijzing te argumenteren met de mededeling dat hij mijn vakantie niet wilde betalen. Diezelfde verbazing gold ook voor de bedrijven die ik had benaderd en die iets met de tijger hebben – zoals het voeren van het beeldmerk of de naam in het merk (als Tiger Beer) of het gebruik ervan in marketing (denk aan Esso). Ook daar kreeg ik nul op rekest. Dat zinde me niet en daar dacht ik in Seoel over na. En ik kwam tot de conclusie dat ik het eigenlijk oneerlijk vond.1075

De tijger als beeldmerk of als naam registreren is niet mogelijk. Als (belangrijk) onderdeel van de natuur en van het dagelijks taalgebruik mag de tijger niet geregistreerd worden. Deze juridische insteek heeft veel bedrijven er niet van weerhouden om toch gebruik te maken van de kracht van de tijger. Ik vermoed dat er op de wereld ten minste 1000 bedrijven zijn die iets met of van de tijger doen in hun branding of hun marketing. Zelf kwam ik al snel op een een stuk of 50 bedrijven (in Nederland alleen al) en navraag leerde me dat in vele landen de tijger ook werd gebruikt, maar dan met hun ‘lokale’ naam, als tiger, harimau, tigra of tigre. Maar denk ook aan Viagra.

Ik zie de tijger als één van de krachtigste merken op aarde. Als iemand 100 jaar geleden het merk ‘tijger’ (in alle talen) had geregistreerd, dan hadden die 1000 bedrijven nu ongelofelijk veel geld moeten betalen om het merk tijger te kunnen gebruiken. Denk even aan merken als Apple, Microsoft, Coca-Cola en McDonalds. Allemaal merken die nog niet zo oud zijn. Als er ergens op de wereld een winkeltje wordt geopend met de naam McDonalds, dan komen de advocaten er al aan gemarcheerd.

Het merk is zo ontzettend belangrijk geworden voor bedrijven, dat ze er voorzichtig mee omspringen. Dus als je op een of andere manier gebruik kunt maken van een ‘drager’ die ervoor zorgt dat je merk direct een voorkeurspositie in de gedachten van een potentiële consument krijgt, waarom zou je dat laten? De tijger, net als de leeuw, de haai, de neushoorn en de olifant (net als een aantal andere bedreigde dieren) hebben al eeuwenlang bepaalde status en aanzien. De king of the jungle, the lord of the jungle, the big-5 en tal van andere benamingen tekenen deze status.

De tijger als topmerk? Ja, de tijger als topmerk heeft alles. Het heeft een krachtige naam, een fantastisch beeldmerk en wat velen niet begrijpen: een enorm mysterie dat om de tijger heen hangt. Dat alles maakt de tijger het meest aansprekende dier uit het dierenrijk.

Natuurbeschermers over de hele wereld, of dat nou bij NGO’s of bij overheden is, hebben één ding gemeen: ze hebben veel geld nodig om datgene te doen wat ze willen doen.

Ik bedacht me, want die opdracht had ik mezelf voor de reis meegegeven: hoe kan ik van wildlife in plaats van een kostenpost een geldmaker maken?

En in Seoel viel het kwartje. Niemand heeft ooit de domeinen der natuur ‘geclaimd’. En daar zit het verschil. Iemand kan dit doen en daarmee een structurele samenwerking aangaan met de bedrijven die elementen uit de natuur gebruiken om er beter van te worden.

Een cruciale verandering in denken.